കുമാരപർവതം

പുലർച്ചെ അഞ്ചു മണിക്ക് കുക്കെ സുബ്രഹ്മണ്യ ഉണർന്നിട്ടില്ല. ക്ഷേത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ പൂജയ്ക്കുള്ള മണി മാത്രം കേൾക്കാം. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽനിന്ന് ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ്, കുമാരധാര പുഴയുടെ പാലം കടന്ന്, ഒരു ചെറിയ ബോർഡിന് അടിയിലൂടെയാണ് വഴി തുടങ്ങുന്നത് — "കുമാരപർവത ട്രെക്ക്".

At five in the morning Kukke Subramanya has not woken. Only the first bell of the temple carries. The path starts left of the bus stand, over the Kumaradhara bridge, under a small board that says nothing more than the name of the mountain.

ഫോറസ്റ്റ് ചെക്ക്പോസ്റ്റിൽ പേരും ഫോൺ നമ്പറും എഴുതിക്കൊടുക്കണം. പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികൾ എണ്ണി രജിസ്റ്ററിൽ കുറിക്കും; തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ അതേ എണ്ണം കാണിക്കണം. ഇത് ഒരു ഔപചാരികതയല്ല — പുഷ്പഗിരി വന്യജീവി സങ്കേതത്തിനുള്ളിലാണ് ഈ വഴി മുഴുവൻ.

You write your name and number at the forest checkpost. Plastic bottles are counted into a register, and the same number has to come back down. It is not a formality — the whole path runs inside the Pushpagiri sanctuary.

ആറു കിലോമീറ്റർ കയറ്റം കഴിയുമ്പോൾ കാട് പെട്ടെന്ന് തുറക്കും. ഒരു ഓടിട്ട വീട്, മുറ്റത്ത് കുറേ ചെരിപ്പുകൾ, പിന്നിൽ അടുക്കള. ഭട്ടര മനെ — അമ്പതു വർഷത്തിലേറെയായി ഈ മലയിലെ ഒരേയൊരു വിശ്രമകേന്ദ്രം. മുൻകൂട്ടി വിളിച്ചുപറഞ്ഞാൽ ഊണുണ്ട്; അല്ലെങ്കിൽ ഇല്ല.

Six kilometres up, the forest opens without warning onto a tiled house, a yard full of shoes, and a kitchen behind it. Bhattara Mane has been the only shelter on this mountain for over fifty years. Call ahead and there is a meal; do not, and there is not.

ഇവിടെയാണ് മിക്ക സംഘങ്ങളും ആദ്യ രാത്രി തങ്ങുന്നത്. കിടക്കാൻ ഹാൾ മാത്രം; കമ്പിളി വാടകയ്ക്ക് കിട്ടും. രാത്രി ഒൻപതു കഴിഞ്ഞാൽ ജനറേറ്റർ ഓഫാകും, പിന്നെ കാടിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.

Most groups spend the first night here. There is a hall to sleep in and blankets to rent. The generator goes off after nine, and after that there is only the forest.

ഭട്ടര മനെ കഴിഞ്ഞാൽ കാട് തീരും, പുല്ല് തുടങ്ങും. ഷോലാ പുൽമേടുകൾ — പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ ഈ ഉയരത്തിൽ മാത്രം കാണുന്ന ഭൂപ്രകൃതി. കാറ്റ് ഇവിടെ മറയില്ലാതെ അടിക്കും. കല്ലു മണ്ഡപം എന്നത് ഒരു കൽക്കൂട്ടം മാത്രമാണ്, പക്ഷേ മഴ വന്നാൽ അതിനടിയിൽ ഒളിക്കാം.

Past Bhattara Mane the forest ends and the grass begins — shola grassland, which exists at this altitude in the Western Ghats and almost nowhere else. The wind arrives unobstructed. Kallu Mantapa is a heap of stone and nothing more, but it is somewhere to get under when the rain comes.

ശേഷ പർവതം കണ്ടാൽ അതാണ് കൊടുമുടി എന്ന് തോന്നും. അല്ല. അതിന് മുകളിൽ കയറി, പിന്നെ ഇറങ്ങി, വീണ്ടും കയറണം — ഈ അവസാനത്തെ രണ്ട് കിലോമീറ്ററാണ് ഈ ട്രെക്കിനെ കർണാടകയിലെ ഏറ്റവും കഠിനമെന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

Shesha Parvatha looks like the summit. It is not. You climb it, drop off the back, and climb again — and it is this last two kilometres that earns the trek its reputation.

ശേഷ പർവതത്തിന് ശേഷം വെള്ളമില്ല. ഒരാൾക്ക് കുറഞ്ഞത് മൂന്ന് ലിറ്റർ കൊണ്ടുപോകണം. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം മൂടൽമഞ്ഞ് വരും, ദൃശ്യപരിധി ഇരുപത് മീറ്ററായി ചുരുങ്ങും.

There is no water after Shesha Parvatha. Carry three litres a head. The mist comes in after noon and visibility drops to twenty metres.

ആറര മണിക്ക് സൂര്യൻ വരുമ്പോൾ താഴെ മുഴുവൻ മേഘമാണ്. കൊടുമുടികൾ മാത്രം അതിന് മുകളിൽ ദ്വീപുകൾ പോലെ. പടിഞ്ഞാറ് തെളിഞ്ഞാൽ അറബിക്കടൽ കാണാം എന്ന് പറയും; ഞങ്ങൾക്ക് കണ്ടില്ല. കിഴക്ക് കുടകിന്റെ മലനിരകൾ.

When the sun comes at half past six the whole valley is cloud, with the peaks standing out of it like islands. They say you can see the Arabian Sea to the west on a clear day. We did not. To the east, the hills of Kodagu.

ഇറക്കം കയറ്റത്തേക്കാൾ എളുപ്പമല്ല. കാൽമുട്ടിന് ട്രെക്കിങ് പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് മുൻപ് ഭട്ടര മനെയിൽ എത്തിയാൽ ഒരു ഊണുകൂടി കിട്ടും — അതിനുവേണ്ടി മാത്രം വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നവരുണ്ട്.

Going down is not easier than coming up. Use poles if your knees have an opinion. Reach Bhattara Mane before noon and there is one more meal waiting, which is reason enough for some people to hurry.