കുടജാദ്രി

കുടജാദ്രിയിലേക്ക് പോകുന്ന മിക്ക മലയാളികളും ആദ്യം കൊല്ലൂരിലാണ് എത്തുന്നത്. മൂകാംബിക ക്ഷേത്രം — കേരളത്തിൽനിന്ന് ഏറ്റവുമധികം പേർ പോകുന്ന കർണാടക ക്ഷേത്രം. ട്രെക്ക് ഇവിടെനിന്നല്ല തുടങ്ങുന്നത്, പക്ഷേ യാത്ര ഇവിടെനിന്നാണ്.

Most Malayalis who go up Kodachadri arrive first at Kollur, and the Mookambika temple — the Karnataka temple that draws more people from Kerala than any other. The trek does not begin here. The journey does.

കുടജാദ്രിയിലേക്ക് രണ്ട് വഴിയുണ്ട്. ഒന്ന് ജീപ്പ്: കൊല്ലൂരിൽനിന്ന് കുലുങ്ങുന്ന മൺപാതയിലൂടെ മുകളിലേക്ക്. മറ്റേത് നടത്തം — നിട്ടൂരിൽനിന്ന് കാടിനുള്ളിലൂടെ. ജീപ്പ് ഒരു മണിക്കൂർ, നടത്തം അഞ്ച്. നടക്കുന്നവരാണ് ഹിഡ്ലുമനെ കാണുന്നത്.

There are two ways up Kodachadri. One is the jeep, grinding up a dirt track from Kollur. The other is on foot from Nittur, through the forest. The jeep takes an hour and the walk takes five, and only the walk goes past Hidlumane.

ഈ വഴി മുഴുവൻ മൂകാംബിക വന്യജീവി സങ്കേതത്തിനുള്ളിലാണ്. ഗൈഡില്ലാതെ പോകരുത് — അടയാളങ്ങൾ കുറവാണ്, വഴി പലയിടത്തും പിരിയുന്നു. മഴക്കാലത്ത് അട്ടയുണ്ട്, ധാരാളം.

The whole path runs inside the Mookambika sanctuary. Do not go without a guide: the markings are few and the trail forks more than once. In the monsoon there are leeches, and there are many.

ഹിഡ്ലുമനെ ഒരു കാഴ്ചയല്ല, വഴിയാണ്. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ പാറകളിലൂടെ തന്നെ കയറണം — ഏഴ് നിലകളായി വീഴുന്ന വെള്ളം, പായൽ പിടിച്ച കല്ലുകൾ, കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചുകയറാൻ വേരുകൾ. ഈ ട്രെക്കിന്റെ ഏറ്റവും നല്ലതും ഏറ്റവും അപകടകരവുമായ ഭാഗം ഇതാണ്.

Hidlumane is not a viewpoint; it is the route. You climb the falls themselves — seven tiers of water, mossed rock, roots to pull on. It is the best part of this trek and the part that hurts people.

മഴയ്ക്ക് തൊട്ടുപിന്നാലെ വെള്ളം കൂടും, പാറ വഴുക്കും. ഒക്ടോബർ-ഫെബ്രുവരിയാണ് ശരിയായ സമയം — വെള്ളമുണ്ട്, പക്ഷേ കയറാവുന്നത്ര മാത്രം.

Just after the rains the water is high and the rock is glass. October to February is the window: enough water to be worth it, little enough to climb.

വെള്ളച്ചാട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ കാട് കുറയും, പുല്ല് തുടങ്ങും. മലനിരയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കൽമണ്ഡപം — സർവജ്ഞപീഠം. ശങ്കരാചാര്യർ ഇവിടെയിരുന്ന് ധ്യാനിച്ചു എന്നാണ് വിശ്വാസം. ചുറ്റും ഒന്നുമില്ല, കാറ്റല്ലാതെ.

Past the falls the forest thins into grass, and a small stone mantapa stands alone on the ridge: the Sarvajna Peetha, where Adi Shankara is held to have sat. There is nothing around it but wind.

കൊടുമുടിയിൽനിന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ട് നോക്കിയാൽ, തെളിഞ്ഞ ദിവസമാണെങ്കിൽ, അറബിക്കടൽ കാണാം. ഇവിടെ അസ്തമയം കാണാനാണ് മിക്കവരും കയറുന്നത് — സൂര്യൻ കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് 1343 മീറ്ററിൽനിന്ന്.

Look west from the top on a clear day and the Arabian Sea is there. Most people climb this mountain for the sunset — the sun going down into the sea, watched from 1,343 metres.

മുകളിൽ തങ്ങാൻ വനംവകുപ്പിന്റെ അനുമതി വേണം. ജീപ്പുകൾ ഇരുട്ടുന്നതിന് മുൻപ് മടങ്ങും; അസ്തമയം കണ്ടിട്ട് ഇറങ്ങാമെന്ന് കരുതുന്നവർ ജീപ്പുകാരനോട് നേരത്തേ പറഞ്ഞുവയ്ക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ പതിന്നാല് കിലോമീറ്റർ ഇരുട്ടത്ത് നടക്കേണ്ടിവരും.

Staying the night on top needs forest department permission. The jeeps turn back before dark, so anyone planning to watch the sunset should settle it with their driver first — otherwise it is fourteen kilometres down in the dark.